27 Aralık 2014 Cumartesi

BİR GÜVERCİN UÇUŞU




cemil aydın

Bir güvercin uçtuğu yerleri arıyor
Bir zamanlara doğru kanat vuruyor
Belirsiz bir hüznü alıyor kanatlarının altına
Süzülüyor boşlukta
Güzel bir şiir oluyor uçtukça

Bir güvercinin peşine takılan gözlerim
Durmadan yaşlanıyor şimdi
Hiçbir anıyı kaldıramıyorum
Umutlarımı kesiyorum
Hayallerime yamıyorum
Hiçbir boşluğu kapatmıyor yine de
Ben buradayım, inançsızlığın bıraktığı boşlukta
Yorgunluk şiirleri yazıyorum genç yaşımda

Ezberlediğim ayetler geliyor aklıma
Dur diyor başkalarına teşne aklım
Şiire bulama o saf çağrıları
Alınyazın bil onları, davet bil ötelere doğru
Bunu söyleyen aklım mı kalbim mi bilmiyorum
Şiirin bulmak olduğuna inanacak kadar gencim
Bunu biliyorum

Bir güvercin uçtuğu yerleri unutmuş çoktan
Bir zamanları yaşıyor, söylesem inanır mı?
Yeniden, yeniden, yeniden kanat vur ey güvercin
Bunu göğsümün boşluğundan söylüyorum
Kanatlandığın yerden.

(Bu şiir Türk Edebiyatı dergisinin Kasım 2014 sayısında yer almıştır.)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder